شعر

غدیر یکی گوید سراپا عیب دارم                                        یکی گوید زبان از غیب دارم              نمی دانم که هستم هرچه هستم                       قلم چون تیغ می رقصد به دستمنه دِئبـِل نه فَرَزدَق نه کُمِیتَم                                         ولیکن خاک پای اهل بیتمالا ساقی مستان ولایت                                               بهار بی زمستان ولایتاز آن جامی که دادی کربلا ر                                       بنوشان این خراب مبتلا رچنان مستم کن از یکتا پرستی                               که از آهم بسوزد ملک هستیهزاران راز را در من نهفتی                                    ولی در گوش من اینگونه گفتیزاحمد تا احد یک میم فرق است                         جهانی اندرین یک میم غرق استیقینا میم احمد میم مستیست